Purmamarca & Las Salinas Grandes

22 december 2015

Het is onze laatste dag in deze regio. I.p.v. 24 december vliegen we morgen, dus een dag eerder, naar Puerto Iguazu. We willen graag de zoutpannen bezoeken vandaag, ‘Las Salinas Grandes’. Het is wel een behoorlijk eind rijden. Rond 9.00 uur gaan we al op pad, maar eerst vraagt het al de nodige energie om het drukke Salta uit te komen. Via de RN 9, 34 en 66 bereiken we rond 12.00 uur via een prachtig door de Quebrada de Humahuaca gedomineerde omgeving, het op 2100 meter hoog gelegen Purmamarca. Purma betekent ‘woestijn’ en Marca betekent ‘Stad’, vaak wordt het ook Town of the virgin land genoemd. Het dorp staat bekend staat om de prachtig gekleurde bergen: ‘Cerro de los Siete colores’.

We wandelen het dorpje rond, maken een paar mooie foto’s, drinken een koffietje en kopen bij de Panaderia croissants voor onderweg. De route naar Las Salinas Grandes is echt heftig, we gaan dus maar weer snel door.

Invalid Displayed Gallery

Als we op pad zijn beseffen we dat we ontzettend dom zijn geweest door de benzine tank niet vol te gooien, we keren om in de hoop dat Purmamarca een benzinepomp heeft maar helaas. We rijden een stukje terug richting Jujuy en vragen een agent om advies. Hij vertelt dat 20 kilometer verderop (de verkeerde kant op voor ons….) in Tilcara getankt kan worden, wat we vervolgens ook doen. Dit ‘geintje’ van 70nkm kost ons een uur, maar goed het levert wel zekerheid op dat we onderweg in ieder geval niet zonder benzine komen te staan.

Na 60 kilometer kriskras door de bergen van de Quebrada de Humahuaca, klimmend tot een hoogte van 4170 meter en vervolgens weer naar beneden tot 3350 meter, bereiken we Las Salinas Grandes. Las Salinas betekent Zoutpannen.Tot onze grote verdriet valt dat enorm tegen. De uitgestrekte witte vlakt is er niet, hier en daar zien we ‘wit’ zout maar het overgrote deel ligt bedekt onder zand. JW vraagt aan, waarschijnlijk een touroperator, of hij weet hoe het komt. De man vertelt dat de zoutvlaktes in het droge seizoen door zand wordt bedekt en dat pas in Januari, als het eenmaal een bui heeft geregend, weer volledig wit zijn.

Het is een meer dat opgedroogd in het Holoceen, het heeft nu een 525-vierkante-km korst van zout tot een halve meter dik. Op een heldere dag, schijnt het verblindende contrast tussen de heldere blauwe hemel en de gebarsten en knapperig uitgestrektheid van witte betoverend te zijn en heb je echt een zonnebril nodig om het te kunnen bekijken.

Op afstand lijkt het meer op de verwachtte uitgestrekte witte zoutpannen, dan als je heel dichtbij bent en er overheen loopt. We schieten een paar plaatjes en gaan de uitdaging weer aan voor de lange terugreis kriskras door de enorme super hoge bergen.

Gelukkig is de omgeving door de bergen magnifiek, zodat we niet het gevoel hebben dat we 5 uur gereden hebben voor niets. Maar goed in plaats dat Las Salinas Grandes onze highlight van vandaag is, zijn het de indrukwekkende Quebrada de Humahuaca en de Cerro de los Siete colores in Purmamarca.