Swakopmund – Damaraland

7-1-2011

Vannacht begon ik ook nog eens vreselijk irritant te hoesten, buiten mijn eigen frustratie was dit ook erg vervelend voor JW die geen oog dicht deed. Na het ontbijt bij ons gezellig onderkomen, checken we uit en gaan we opnieuw naar de Apteek, dit keer voor hoestdrank. Het internet cafe ligt er vlak naast, vrij snel hebben we verbinding en een espresso!! Het uploaden verloopt nu prima en binnen 25 minuten zijn we helemaal klaar inclusief het checken van onze e-mail. Bij Pick ´n Pay kopen we water en zoete broodjes om vervolgens onze laatste trip via de gravel roads het hoofd te gaan bieden.

Via Henties Bay, 30 km vanuit Swakopmond, rijden we eerst langs de kust nog 50 km door naar Cape Cross voor de Kaapse pelsrobben. De weg is geasfalteerd maar eindeloos !!!! Slechts wit zand aan beide kanten van de weg en een uitzichtloze horizon zorgen voor een slaapverwekkende rit. Aangekomen bij Cape Cross Seal Reserve betalen we N$90 voor een permit en rijden naar de kust toe waar de zeehondenkolonie zich heeft gevestigd. Het stinkt er enorm, wat een lucht ! Maar wat een enorme hoeveelheid zeerobben, er zijn er waarschijnlijk zo’n 100.000 en men stelt dat er in november en december tijdens het paarseizoen wel 250.000 zijn. Er zijn ook een grote hoeveelheid baby pelsrobben. Ze maken herrie en waggelen heen en weer of zwemmen/spelen in de zee. Horend bij de natuur ligt er ook een hoeveelheid dode zeehonden, jonkies die het niet gered hebben.

We verlaten langzaam het Namib Desert gebied in de richting van Damaraland. Voordat we Swakopmund uitrijden willen we nog graag een foto van de Swakopmund prison, zoals het boekje vermeldt lijkt die inderdaad op een hotel!

Voor de alternatieve route langs de Geraamte kust is toegang vereist die wij niet hebben en wij rijden daardoor vanuit Henties Bay via de C35 richting Uis. We missen hierdoor de mogelijkheid om bij Palmwag woestijn olifanten te spotten. De weg is redelijk, maar het uitzicht oersaai, we akkeren 120 km door de zinderende woestijn met de Brandberg als oriëntatiepunt en in de verte zien we ook de Spitzkoppe, om uiteindelijk Uis te bereiken.

De regering probeert investeerders te vinden om Uis in een vakantiecentrum te veranderen, ons inziens weggegooid geld. We stoppen om te tanken en waar ze ineens vandaan kwamen weten we niet, JW werd direct omringt door jongens die mineralen (die vinden ze in een enorme witte berg steenafval van de voormalige tin- en wolfraammijn) aan hem willen verkopen. JW komt niet van ze af en zegt; “I will ask my wife”. Ik zit in de auto en zeg tegen JW dat het weinig zin heeft, Samantha heeft daar bakken vol van. Hij vertelt ze: “My wife says no”. Vervolgens komen ze bij mijn raam staan en doen opnieuw een aantal pogingen om iets te verkopen. We komen moeilijk van ze af! We willen eigenlijk naar het toilet maar dat wordt op deze manier erg moeilijk en we rijden een stukje door, ineens doemt er een recent gebouwd Toeristisch Informatie Centrum op, gesubsidieerd door Oostenrijk!! Alle deuren van de toiletten lijken op slot en een dame die er rondhangt heeft de sleutel niet. JW merkt op dat er wel één heren toilet open is en zo kunnen we toch even naar het toilet. Lang leven weggegooide ontwikkelingssamenwerking !! Er schijnt ook een golfbaan van 9 holes aangelegd te zijn, maar die zien we niet. We eten nog een zoet broodje, gekocht in Swakopmund, die dit keer helaas niet vers zijn en vervolgen snel onze route.

Het landschap wordt groener en de route verandert in een weg die ons door een mooi begroeit bergachtig landschap leidt. We hebben nog 140 km voor de boeg om bij de Gondwana Damara Mopane Lodge uit te komen. We onderzoeken de mogelijkheid om via Twijfelfontein te rijden en besluiten dat nu niet te doen, het is een behoorlijk stuk om via D wegen. Een bezoek aan Twijfelfontein wordt, in verband met de hitte, rond dit tijdstip ook afgeraden, er bevinden zich rotstekeningen (die behoorlijk vervaagt schijnen te zijn) en vragen ons af of dat de moeite waard is. De rotsformatie ziet er in het boekje wel mooi uit. We rijden over een redelijke weg en genieten. We zien loslopende paarden, geiten, ezels en koeien, hier en daar een locale bewoner lopend of op een soort paardenwagen.  Er wordt gewaarschuwd voor loslopende woestijn olifanten, helaas spotten wij er geen ondanks dat JW intensief de omgeving afspeurt. We stoppen regelmatig voor een foto en zien ineens op onze weg een enorme hoeveelheid roofvogels, het zijn er echt honderden. We hebben die nog nooit in zo’n grote hoeveelheid bij elkaar gezien, meestal zijn die toch maar met z’n tweeën?!

Het laatste stukje weg naar de lodge is asfalt … eindelijk, het is een verademing om weer op asfalt te mogen rijden…. We hebben de Namib Desert achter ons gelaten en zijn aangekomen in het gebied Damaraland.

Bij de Damara Mopane lodge komt bij aankomst direct iemand ons verwelkomen en de koffers worden uitgeladen. We checken in, krijgen keurig netjes uitleg en worden rondgeleid. Het park is nieuw en heel recent geopend, de begroeiing is nog een beetje kaal. Onze lodge ziet er mooi en netjes uit, net als alle Gondwana lodges basic maar met zijn eigen charme. We kunnen om 18.30 uur met de sun set walk mee, maar er dreigt regen en er is bewolking. We nemen koffie en JW gaat de omgeving verkennen. In alle tuintjes van de huisjes is groente, kruiden of fruit gepland, best grappig en erg slim. Ieder tuintje heeft een vogelverschrikker, dat ziet er erg geinig uit. We gaan niet mee met de sun set walk en drinken een wijntje op ons terras (je weet nog wel die hele lekkere uit Swakpmund). Vlak voor zonsondergang is de sun set toch zichtbaar, mooi en jammer voor ons een gemiste kans op mooie foto’s!!

We dineren heerlijk op ons gemak, de assistent manager verteld dat zeker 70% van de producten zelf en vers gemaakt worden. De hoeveelheden die je in Namibië opgediend krijgt zijn enorm, niet zo verwonderlijk aangezien wij al opgemerkt hadden dat ook Namibië te maken heeft met een behoorlijk percentage mensen met overgewicht. We kunnen tot onze vreugde bij de bar een lekkere lavazza espresso krijgen, en zo sluiten we weer een mooie dag in Namibië af.