Etosha 1

9-1-2011

Op ons gemak ontbijten we en rijden rond half 10 naar Etosha National Park, rond 10.00 uur starten we onze zoektocht naar Olifanten, Zebra’s, Leeuwen, Luipaarden en zoal meer. Het is heet en de wegen zijn slecht omdat er veel regen gevallen is. Vrij snel zien we zebra’s in grote groepen met jonkies, roofvogels en andere vogelsoorten zoals een groep ooievaars. Het boekje van Etosha verschaft ons informatie over het diersoort en de naam. Het wordt steeds heter en er zijn steeds minder dieren te vinden, de gravelweg is erg vervelend te berijden door de gaten in het dek en de grote plassen die we regelmatig tegen komen. De Etosha Pan ziet er erg bijzonder uit, wit, deels begroeit maar voornamelijk een kale lege vlakte. Bij de Halali Lodge van NWR stoppen om naar het toilet te gaan en te lunchen. Hier hebben we een keuze moment, we hebben 70 kilometer met een niet echt boeiende omgeving achter de rug en daar 2 uur over gedaan. Het is 13.00 uur wat doen we? Rijden we dezelfde route terug of rijden we de 75 km door tot aan de Von Lindequist Gate en gaan we buiten Etosha (vele kilometers) terug. We kiezen de laatste optie mede omdat we ook nieuwsgierig zijn naar de omgeving rondom Etosha en omdat de wegen geasfalteerd zijn. In de middag hebben we meer geluk en komen we redelijk wat dieren tegen, maar onze hoop olifanten, leeuwen en luipaarden tegen te komen was tevergeefs. Alleen op een vlakte zien we een jong hertje, die is vast zijn moeder kwijt geraakt….. Ineens zien we twee neushoorns tussen de bosjes, ze zijn heel moeilijk zichtbaar en bewegen nauwelijks. We proberen tevergeefs via een klein weggetje aan de andere kant van het bosje meer zicht op hen te krijgen en rijden toch maar weer een stukje terug. Het lukt ons ternauwernood één foto te maken waarop één van de twee neushoorns vaag zichtbaar is. We hebben vandaag genoten, ondanks het slechte wegdek, de plassen op de weg en de enigszins saaie rit van vanmorgen. We hebben een aantal mooie plaatjes kunnen schieten, het is inmiddels alweer 16.00 uur als we arriveren bij de meest oostelijke poort van Etosha.

Het eerst stuk van ons avontuur terug naar de lodge bestaat uit 100 km naar Tsumeb vanaf Namutoni. Daarna brengen opnieuw 280 km ons via Otavi tot Otjiwarongo, op deze route wordt al het verkeer 2 keer staande gehouden door een politiepost. Verder worden we onderweg ook nog 2 keer  gewaarschuwd, door het seinen met de lampen, voor snelheidscontroles.

Otjiwarongo is de twee na grootste stad van Namibië en oogt nog gezellig druk op zondagavond. Onderweg hebben we genoten van het prachtige groene bergachtige landschap. Maar het is inmiddels wel later dan verwacht en we kunnen maar tot 21.00 uur bij onze lodge dineren. Aangezien we 21.00 niet meer gaan redden eten we een burger bij Wimpy en doen wat inkopen bij SPAR. We vervolgen snel onze weg. Outjo ligt 90 km verderop, daar aangekomen is het wederom nog 70 km naar de Lodge. In de verte weerlicht het voortdurend boven de bergen.

Het wordt donker en we zien een mooie zonsondergang. Rijden in het donker wordt in Afrika door iedereen sterk afgeraden en ook wij doen het dan in principe nooit, maar vanavond zullen we wel moeten. Er is geen verlichting onderweg en er wordt gewaarschuwd voor overstekend wild. We rijden midden op de weg om zo onze gewone lichten, mistlampen en continu groot licht zoveel mogelijk de berm te laten verlichten, voor verkeer hoeven we toch niet bang te zijn, dit doet niemand …

Het eerste ‘wild’ verkeer dat ons doet opschrikken zijn twee herten in de berm, daarna steken twee Kudu’s (dat zijn ook herten maar dan maatje heel groot) over, vlak daarna steekt Pumba vrolijk huppelend over. Dit is echt serieus gevaarlijk en de toegestane snelheid van 120 km per uur kunnen we echt al lang niet meer aanhouden. Met 70- 80 km per uur turen we samen voortdurend de weg af, nog maar een kleine 100 kilometer… Ineens steekt er een konijn over en vervolgens vliegt een uil rakelings langs onze auto en uiteindelijk weten we het leven van een slang te redden door er ‘midden’ overheen te rijden. Met zweet in onze handen turen we door de voorruit op zoek naar de glinstering van de dierenogen om een aanrijding te voorkomen. Quasi cynisch zeggen we tegen elkaar dat we nu meer wild zijn tegen gekomen dan de hele ochtend in het park. Het weerlichten houdt ondertussen maar aan en geeft ons in positieve zin steun, het brengt licht aan de horizon en een beetje oriëntatie.

Om 21.30 uur bereiken we uiteindelijk de lodge en vragen we ons af of iemand ons gemist heeft. En ja hoor, men had gewacht op ons met het diner (wisten we niet) waar wij geen trek meer in hadden. Erg lief overigens. We nemen een flinke borrel en rollen na een douche bekaf ons bed in !! Wat een avontuur weer….We besluiten toch om morgen weer vroeg op zoek te gaan naar de dieren en zetten de wekker op 5.30 uur ! Hoe zo vakantie ….