Sossusvlei – Solitaire -Swakopmund

6-1-2011

Opnieuw staat een route naar de kust op ons programma, we zijn benieuwd. Gisteravond hebben we aan de chauffeur van de bus gevraagd hoe de wegen zijn, hij bracht ons geen positief nieuws. Er zijn twee wegen naar Walvis Bay, één die 200 km omrijdt de Spreets Pass en de Gamsberg Pass over (deze route biedt prachtige uitzichten) en één waarbij je ook twee passen tegenkomt maar die zijn veel minder hoog. Aangezien de korte route al 250 á 300 km is kiezen we voor de laatste. Al er veel regen gevallen is bestaat er kans dat je de Passen niet eenvoudig doorkomt. Benieuwd wat deze route ons brengt gaan we na het ontbijt en het uitchecken bij de Namib Desert Lodge op pad. We hebben echt genoten hier.

Na 30 km bereiken we Solitaire. Over Solitaire is een boek geschreven, die ik JW cadeau gedaan heb met kerst. De nederzetting is slechts een benzine pomp, een lodge, een bakkerij, een giftshop, een tyre (banden) winkel en er zijn kamelen waar je een rit op kan maken. We schatten in dat alles bij elkaar niet eens 1 vierkante kilometer is. De Bakery staat bekend om zijn heerlijke appeltaart en die moet je geproefd hebben als je er toch stopt om te tanken. Dat is uiteindelijk wat wij ook doen. Het is werkelijk geweldig om te zien hoe bedrijvig het is in dit kleine iennie minnie dorpje. We kopen nog wat zoete broodjes voor onderweg en water uiteraard, want we zullen de komende 230 kilometer niets meer tegenkomen !

De gravel weg is inderdaad bar en boos. Vrij snel komen we aan bij de Gaub pas, we hebben geluk want de rivier staat niet droog, maar de weg is wel droog. Er zijn een paar kinderen aan het zwemmen in het beetje water dat erin staat. De route biedt tot nu toe een afwisselende omgeving met prachtige uitzichten, waar we foto’s en filmpjes van maken. De tweede pas is de Kuiseb pas. Volgens ons boekje omvat het woord pas elke weg die een doorgang biedt door een bergmassief, maar in ons geval is het slechts een rivierbedding. De bergketen van de Khomans hoogvlakte valt plotseling omlaag naar de in de diepte gelegen pastelkleurige Namib woestijn die er van boven prachtig uitziet. Nadat we de passen zijn gepasseerd rest er slechts een rechte weg, de C14, hier heerst een oneindige weidsheid van de woestijn die er troosteloos uitziet, je ogen hebben geen houvast meer. Er rest slechts de concentratie op de sporen van je voorgangers die je berijdt. Het fata morgana effect is hier nadrukkelijk aanwezig, in de verte lijkt het erop dat er water zichtbaar is, er aangekomen rest slechts het landschap waarover je al kilometers rijdt. Op bepaalde momenten zie je werkelijk alleen nog maar twee strepen voor je ogen en dan wordt het wel tijd om even te stoppen. De weg lijkt oneindig en is niet best, maar deze oneindigheid heeft ook wel iets speciaals. Ondanks dat deze route meer voorbijgangers en tegenliggers laat zien dan we gewend zijn, waan je jezelf werkelijk alleen in de woestijn…… Een rij elektriciteitsmasten kondigen Walvis Bay aan. 10 km voor Walvis Bay staat Dune 7, deze duin wordt gebruikt voor recreatieve activiteiten. Je kan er duinsurfen… Ze gebruiken snowboards waarvan het glijvlak na iedere afdaling met boenwas wordt ingewreven en ervoor zorgt dat men de duinen af kan surfen.

Ineens doemt de zee op, nog het gevoel hebbend in de woestijn te rijden. Heel bijzonder! Walvis Bay is de tweede stad van Namibië met 55.000 inwoners die primair leven van hun diepzeehaven(de enige in Namibië) , de visvangst, de visverwerking en zeezout winning. We rijden door naar de Waterfront voor een koffie, uit de auto stappend wordt duidelijk dat de temperatuur hier aanzienlijk lager is. Zo stap je over van 40 graden in de woestijn naar 18 graden aan de kust. Het restaurant biedt geweldig uitzicht op Pelican Point. Helaas niet dichtbij genoeg om mooie foto’s te maken. Bij het verlaten van het restaurant worden we aangesproken door een aantal verkopers van Afrikaanse producten, steeds hetzelfde verhaal: goede prijs, zeg maar wat je wil betalen, ik heb vandaag nog niets verkocht etc.

Na de koffie zoeken we een bank om te pinnen, want je hebt hier voornamelijk cash geld nodig, die we uiteindelijk vinden. Helaas lukt het eerst niet omgeld op te nemen. We begrijpen er niets van totdat we begrijpen dat we maximaal N$1000 (100 euro) mogen opnemen. Het bedrag dat wij wensen op te nemen is niet mogelijk, dus nemen we maar genoegen met 1.000 dollar. We vervolgen onze route naar onze eindbestemming voor vandaag, Swakopmund.

Het is een beetje lastig navigeren in Swakopmund, aangezien de Namibische regering in 2002 begonnen is met het hernoemen van straten die nog niet op onze routekaart staan, maar ondanks dat vinden we onze weg wel. We parkeren vlak aan de kust voor een hotel, iemand biedt aan om op onze auto te letten en dat vinden we heel goed. In ons boekje staat een wandelroute en die volgen we voor een deel. Vrij snel worden we aangesproken door allerlei Namibiers die hun waar willen verkopen. Een kunstenaar was erg creatief. Hij had op kastanjes Afrikaanse figuurtjes gemaakt vroeg je naam en terwijl hij met je stond te praten kerfde hij je naam in de kastanje. De prijs 15 euro voor Astrid en Jan !! Helaas voor hem, wij hadden dat bedrag niet over voor twee kastanjes……Langs het museum lopend komen we aan bij de vuurtoren, daarnaast is een strandje en het is er zelfs druk. We zien nu een aantal mensen bij elkaar die we in onze vakantie tot nu toe nog niet bij elkaar gezien hebben. Swakopmund is de plaats voor welgestelde Namibiërs die daar een twee huis hebben en tijdens de zomer de hitte ontsnappen en verkoeling zoeken in Swakopmund. Daarnaast zijn er veel toeristen. We maken hier en daar foto´s, de Duitse invloeden zijn nadrukkelijk zichtbaar. Vervolgens gaan we op zoek naar een Apteek, want onze voorraad paracetamol moet aangevuld worden. We slaan zonder probleem een en ander in, pinnen opnieuw geld en gaan op zoek naar ons onderkomen voor vanavond. We verblijven bij Central Guest House, vlak bij het centrum. We worden hartelijk ontvangen en krijgen een mooie kamer. En ja hoor voor het eerst deze vakantie in Namibië krijgen we een tweepersoonsbed. Een vreemd fenomeen overigens, overal krijgen we kamers met twee eenpersoonsbedden. De eigenaar adviseert ons voor het diner te reserveren, dat laten we dan ook graag aan hem over. Hij reserveert voor ons bij Western Saloon. Tot onze vreugde heeft de eigenaar van dit prachtige huis ook Internet. Vol goede moed strijken we neer in de rokerslounge en trachten onze prachtige foto´s te uploaden op onze site. Verbinding maken is slechts mogelijk met kaartjes van 20 minuten, de verbinding is van slechte van kwaliteit en het uploaden blijkt steeds niet mogelijk binnen de tijd. Na drie kaartjes gebruikt te hebben geven we de moed op, we plaatsen ons verhaal en stellen het uploaden van de foto´s uit tot morgen.

We nemen een douche en gaan dineren. Het restaurant zag er gezellig uit en bood ons overheerlijk eten, we kozen beide voor vis, JW voor sole en ik voor prawns. Daarbij drinken we een heerlijk wijntje van Bushman´s Creek uit 2004. Violgens de eigenaar een zeer goede keuze, want deze wordt niet meer gemaakt. Hij blijkt gelijk te hebben, het is een van de lekkerste wijnen die we ooit geproefd hebben en omdat wij tijdens het eten toch nooit de hele fles leeg drinken, vragen we na het eten gewoon een kurk en nemen we hem lekker mee voor een van de volgende avonden, tot grote spijt van de eigenaar !!!