Historisch centrum Ayutthaya & Bridge on the River Kwai

23 Januari 2015

Voor de ochtend hebben we het historisch oude centrum van Ayutthaya op ons programma staan. We ontbijten heel relaxed in het zonnetje aan de rivier, checken uit en gaan met de auto op pad om de highlights te bezichtigen. Het is al vrij druk op straat, maar bij de nr. 1 ‘Wat Chaiwattaranaram’ is het tot onze blijdschap nog heerlijk rustig. Het is een grote tempel en werkelijk heel indrukwekkend. Wat Chaiwattaranaram bevindt zich op de westelijke oever van de rivier de Menam, aan de overkant van het Ayuttaya eiland. De tempel wordt beschouwd als een van de mooiste tempels van Ayutthaya. De bouw van de tempel in Khmer stijl begon in 1630 in opdracht van koning Prasat Thong ter herdenking van het feit dat zijn moeder in het gebied had gewoond. De tempel betekent letterlijk: ‘De tempel van de lange heerschappij en het glorieuze tijdperk’. We raken haast niet uitgekeken zoveel is er te ontdekken…

Om de highlights te kunnen zien, kan je jezelf ook rond laten rijden op een olifant, met een heel aparte speciaal voor Ayutthaya ontwikkelde Tuk-Tuk of ’s-avonds met de rondvaartboot. De Tuk-Tuks hier hebben een andere ‘neus’ en de nieuwste versies zijn heel creatief beschilderd/gespoten. Overal komen we monniken tegen. Het is een eer voor de familie als een zoon zich aansluit als monnik. Vroeger voor drie maanden, maar tegenwoordig is een week al voldoende. Meestal doen zij dat na de afronding van hun studie en voor het starten van een carrière. Ze mogen maar 1 keer per dag eten en moeten alle lichaamsbeharing verwijderen. Het belangrijkste doel van het monniken leven is het behalen van het Nirvana: de uitdoving van verlangen, haat en verwarring. Een vrouw kan ook het klooster in als non, maar dat geeft haar familie niet ‘meer aanzien’.

Daarna gaan we op zoek naar onze nr 2 Wat Phra Si Sanphet / The Grand Palace. Het is even wennen hoe een en ander hier is opgesteld maar uiteindelijk bereiken we Wat Phra Si Sanphet, die bestaat uit drie enorme chedi’s op een rij, die erg fotogeniek zijn. De tempel is gebouwd in de 15^e eeuw en heeft een aantal koningen gediend. Ooit stond hier een gigantische Boeddha bedekt met 250 kg goud,  maar die is door de Birmese invallers meegenomen en gesmolten als onderdeel van hun plunderingen.

Ons laatste doel is om Wat Phanan Choeng en Wat Yai Chai Mongkhon te bekijken ten zuidoosten van het oude centrum aan de overkant van de Pridithamrong brug. Wat Yai Chai Mongkhon’s chedi zie ja al van veraf. De tempel werd gebouwd door koning U-Thong in 1357 voor het gebruik van de monniken die terugkeerden van Ceylon. Wat Phanan Choeng stamt uit de 13e eeuw. De belangrijkste tempelhal bevat een 19 meter hoog Boeddhabeeld. Het is hier vooral in de weekenden een drukte van belang. Families kopen oranje doeken om over de schouder van het beeld te hangen. Er zijn tempelwachters die de doeken over het beeld hangen. Het is heel interessant om te zien, maar vooral ook een chaotisch tafereel.

Voor ons zijn deze tempels meer dan voldoende. Het is 12 uur, we drinken een espresso bij Amazon en laden via Wifi de route van Google maps en gaan op weg naar Kachanaburi.

Invalid Displayed Gallery

De rit verloopt voortspoedig en om 15.00 uur checken we in bij Dheva Manthra Spa en Resort gelegen buiten het drukke centrum van Kachanaburi. Het is een mooi resort en opnieuw zijn we tevreden met ons onderkomen.

Met de auto gaan we op weg naar de Birma Spoorlijn bekend van de film ‘The Bridge on the River Kwai’, waar het tot onze verrassing nog steeds erg druk is. Het is inmiddels al 17.00 uur. We wandelen over de brug en kijken uit over de Kwai rivier, dit is uiteraard met name indrukwekkend door het verhaal achter deze brug.

De Birma-Spoorlijn heeft de bijnaam ‘Dodenspoorlijn’ (Death Railway), gegeven door geallieeerde krijgsgevangenen die tijdens de Tweede Wereldoorlog gedwongen werden de spoorlijn aan te leggen tussen Nong Pladuk in Thailand en Thanbyauzayat in Myanmar (Birma). Het werk aan de spoorlijn begon in juni 1942 en werd 16 maanden later voltooid, ondanks berekeningen van Japanse ingenieurs dat het minimaal 5 jaar zou duren om de 415 kilometer lange spoorlijn aan te leggen. De Japanners maakten hiervoor op grote schaal gebruik van dwangarbeid.

We vervolgen onze tocht op weg naar het War Cemetry en leren daar dat er hier zo’n 5000 gemenebest slachtoffers en ook maar liefst 1800 Nederlanders begraven liggen. Tijdens de aanleg overleden per dag gemiddeld 200 arbeiders. Er stierven ongeveer 100.000 Thaise, Indonesische, Birmese en Maleisische dwangarbeiders. Verder vonden er 7000 Britse, 4500 Australische, 3000 Nederlandse en 131 Amerikaanse krijgsgevangenen de dood door uitputting, ziekte en ondervoeding. De westerse doden, die aanvankelijk langs de spoorweg werden begraven, zijn later (her)begraven op drie erevelden: Chungkai en Kanchanaburi in Thailand en Thanbyuzayat in Birma.

Na de indrukwekkende oorlogsgeschiedenis rijden we nog naar de ‘Heritage Walking street’ en ‘de Floating restaurants’. Veel floating restaurants staan leeg, maar een aantal hebben redelijk wat te doen. Een groot aantal bussen zet er toeristen af om te gaan eten. Ondanks dat sommige delen er heel gezellig uitzien, durven we het niet aan daar te eten. Uiteindelijk kiezen we ervoor om heerlijk te dineren bij ons hotel aan de rivier, bij het Thaise restaurant. Af en toe komt er wel een herrie makende rondvaartboot voorbij. Kachanaburi is ‘Karaoke stad’ en dat ontgaat ons niet….. We hebben weer een geweldige dag achter de rug !!!